บทที่ 7 7 เริ่มต้นเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
ในขณะที่เหนือ เพื่อนซี้คู่ยาก เมื่อรู้ข่าวการตัดสินใจของเพื่อนสนิท ก็ประกาศกร้าวทันทีว่าขอติดตามแพ็กคู่ไปด้วย เพราะตัวเขาเองก็มีความตั้งใจอยากจะลองไปหาประสบการณ์ทำงานในเมืองหลวงสักตั้ง เก็บเกี่ยวชั่วโมงบินให้เต็มที่ ก่อนจะหอบความรู้และเงินเก็บกลับมาสร้างเนื้อสร้างตัวที่เชียงใหม่ในอนาคต
“เอาจริงเหรอวะไม้เอก… มึงจะไม่ยอมแวะกลับบ้านไปเคลียร์หรือลาพ่อมึงก่อนสักหน่อยจริง ๆ เหรอ?” เหนือเอ่ยถามขึ้นด้วยความแปลกใจ ระหว่างที่พวกเขากำลังยืนเช็กกระเป๋าเดินทางและตั๋วรถโดยสารในมือ
เอกณัฐแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายฉายแววความเด็ดเดี่ยวและร่องรอยความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างปิดไม่มิด
“เออ กูเอาจริง… กูไม่อยากกลับไปเหยียบที่นั่นตอนนี้หรอก ไม่อยากไปรับรู้หรือเห็นหน้าพวกเขาสวีทหวานแหววให้รกหูรกตา ปล่อยให้พ่อกับเมียใหม่ของแกมีความสุขกันตามสบายเถอะ ส่วนกูจะเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ไปหางานทำ เริ่มต้นชีวิตใหม่ตามทางของกูเอง!”
เหนือพยักหน้ารับอย่างเข้าใจในความรู้สึกของเพื่อนทันที มือหนาตบลงบนไหล่กว้างของเอกณัฐเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ
“โอเคเพื่อน! ในเมื่อมึงตัดสินใจแล้ว กูคนนี้ก็พร้อมลุยไปด้วย… เอาจริง ๆ กูเองก็ตั้งใจอยากจะไปลองหางานทำที่กรุงเทพฯ เหมือนกันวะ อยากไปเปิดหูเปิดตาหาประสบการณ์เจ๋ง ๆ สักสองสามปี แล้วค่อยหอบเงินก้อนโตกลับมาลงหลักปักฐานทำงานที่เชียงใหม่ของเรา”
เมื่อเป้าหมายตรงกัน สองหนุ่มเพื่อนซี้ก็จัดการเคลียร์ธุระส่วนตัวและจองตั๋วรถโดยสารมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงทันที… โดยที่เอกณัฐไม่มีทางล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า การตัดสินใจหนีความช้ำใจเข้ากรุงเทพฯ ในครั้งนี้ กำลังจะเหวี่ยงให้เขาต้องกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตคู่ปรับตลอดกาลอย่างบัวชมพู หญิงสาวที่เขาเพิ่งคลาดกันไปบนดอยสูง และเป็นคนที่เขาพยายามหนีหน้ามาตลอดหลายปี!
ระหว่างที่ทั้งคู่นั่งพักผ่อนหย่อนใจอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในย่านใจกลางกรุงเทพมหานคร หลังจากช่วยกันเดินตระเวนยื่นเรซูเม่หางานมาตลอดทั้งวัน เหนือที่นั่งมองผู้คนเดินขัดขาไปมาบนฟุตบาธก็อดไม่ได้ที่จะหันมาเปิดบทสนทนาแซวเพื่อนสนิทตามประสาคนอารมณ์ดี
“เขาว่ากันว่าสาวเมืองกรุงนี่ทั้งเปรี้ยวทั้งแซ่บ… แต่ไม่รู้จะสู้อึดสู้ทนเท่าสาวเหนือบ้านเราได้หรือเปล่านะเว้ย” เหนือเอ่ยพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม เอกณัฐปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยหางตา มือหนายกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“กูไม่ได้ว่างพอจะมาสนใจเรื่องพรรค์นั้นหรอก… อย่าเอาความคิดตัวเองมา ยัดเหยียดให้กูซิโว้ย กูไม่ใช่คนเจ้าชู้แบบมึง”
“โถ่คุณชายไม้เอก… ฮ่า ๆ ๆ ๆ แต่อย่างสเปกมึงเนี่ย อาจจะแอบชอบสาวสไตล์นั้นก็ได้นะเว้ย ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หน้ากลม ๆ ผิวขาว ๆ จิ้มลิ้มน่ารัก… สเปกผู้หญิงในฝันของมึงเป๊ะเลยใช่ไหมล่ะ บอกมาเหอะน่า” เหนือยังไม่ยอมแพ้แกล้งทำเป็นลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน
“เสือก!” เอกณัฐสวนกลับทันควัน พร้อมกับขว้างกระดาษทิชชูขยำเป็นก้อนใส่หน้าเพื่อนสนิทแก้เขิน ทว่าคำพูดหยอกล้อนั้นกลับไปสะกิดต่อมความทรงจำบางอย่างในหัวของเขาเข้าอย่างจัง ภาพใบหน้าหวาน ๆ ของใครบางคนผุดวาบขึ้นมาในความคิดทันที
เหนือหัวเราะร่าชอบใจที่เห็นเพื่อนมีอาการสะดุ้ง เขายกมือขึ้นยอมจำนนแต่โดยดี รอยยิ้มขี้เล่นเปลี่ยนเป็นแววตาครุ่นคิดจริงจังขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความลับที่เขาบังเอิญล่วงรู้มา อันที่จริง… เหนือไม่ได้พูดลอย ๆ หรือเดาเอามั่ว ๆ หรอก เพราะเขายังจำเหตุการณ์เมื่อนานมาแล้วได้แม่นยำ วันนั้นเขาบังเอิญไปค้นเจอรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งที่เอกณัฐซ่อนเก็บไว้ในลิ้นชักลับใต้กองสมุดเลคเชอร์ ตอนนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเลยหยิบขึ้นมาดูและพบว่าเป็นรูปถ่ายครอบครัวสี่คนที่มีทั้งตัวเอกณัฐเอง บัวชมพู อาจารย์ภมร และเอกภพผู้เป็นพ่อ ยืนถ่ายรูปร่วมกันด้วยบรรยากาศคุ้นเคยสนิทสนม
และที่สำคัญที่สุด… สายตาที่เอกณัฐใช้มองบัวชมพูในรูปใบนั้น มันเต็มไปด้วยความห่วงใย ความลึกซึ้ง และประกายความอ่อนโยนที่ชัดเจนเกินกว่าจะเป็นแค่มองเพื่อนร่วมชั้นเรียนทั่วไป สายตาแบบนั้น… มีหรือที่คนเจ้าชู้อย่างเหนือจะดูไม่ออกว่าเพื่อนสนิทของเขากำลังคิดอะไรอยู่กับผู้หญิงคนนั้น
แม้ช่วงเวลาในรั้วมหาวิทยาลัยจะสิ้นสุดลงและเสียงหัวเราะในห้องเรียนสถาปัตย์ฯ จะเงียบลงไปแล้ว ทว่ามิตรภาพและความผูกพันของเดอะแก๊งก็ยังคงเหนียวแน่นไม่เสื่อมคลาย เมื่อถึงเวลาต้องก้าวออกไปเผชิญโลกกว้างและความเป็นจริงของชีวิตการทำงาน สมาชิกทุกคนต่างก็เลือกเส้นทางเดินและจุดหมายปลายทางที่แตกต่างกันไปตามความฝันและโอกาสของแต่ละคน
เค้กและบีบีสองสาวสายแฟชั่นและครีเอทีฟตัดสินใจแพ็กกระเป๋าลงใต้ ตอบรับเข้าทำงานในบริษัทออกแบบชื่อดังที่จังหวัดภูเก็ต ในขณะที่คู่แฝดสุดแสบอย่าง นาทีและนิวต้องเดินทางกลับภาคตะวันออกเพื่อไปช่วยสานต่อธุรกิจครอบครัวที่อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ตามที่ผู้ใหญ่จัดเตรียมเส้นทางไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนภูผาหนุ่มร่างใหญ่ใจดีขอใช้เวลาพักผ่อนชาร์จแบตเตอรี่ให้กับชีวิตหลังผ่านศึกหนักมาตลอดสี่ปีเต็ม ด้วยการประกาศกร้าวว่าจะขอตระเวนท่องเที่ยวต่างประเทศให้อิ่มหนำสำราญใจสักปีก่อนค่อยหางานทำอย่างจริงจัง
ในขณะที่แก๊งที่เหลืออย่าง บัวชมพู, โปรด, น้ำ, นุ่มนิ่ม และ มาร์วิน ตัดสินใจปักหลักสู้ชีวิตยื่นใบสมัครงานและเตรียมเริ่มต้นชีวิตการทำงานในเมืองหลวงอย่างกรุงเทพมหานคร เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและเสียงหัวเราะเคล้าเสียงแก้วกระทบกันดังแว่วมาจากร้านอาหารริมทาง บรรยากาศการเลี้ยงส่งและอัปเดตชีวิตหลังเรียนจบดำเนินไปอย่างอบอุ่น ก่อนที่มาร์วินจะหันไปเปิดประเด็นถามเพื่อน ๆ ในกลุ่ม
